نقشه ايران را بگذاريد جلوي رويتان، در گوشهاي از آن استان كوچكي به نام ايلام قرار دارد كه مردمان بزرگي دارد، حالا دختري از اين استان دروازهبان تيمملي فوتبال بانوان ايران است، پدران او در هشت سال دفاع مقدس حافظ مرزهاي ايران بودند و حالا او نگهبان قفس توري دروازه فوتبال است. براي ما كه زرينآباد و خاك قرمز رنگ و مردم سختيكشيدهاش را از نزديك ديدهايم باور اينكه دختري از قلب محروميت، خودش را تا اين آستانه بالا بكشد دشوار بود به همين بهانه گفتگويي با او انجام داديم كه ميخوانيد:
لطفا خودتان را معرفي كنيد؟
سليماني: زمرد سليماني هستم، دروازهبان تيمملي فوتبال بانوان ايران، پانزدهم شهريورماه سال 1359 به دنيا آمدم، يعني 15 روز پيش از آغاز جنگ.
از كدام شهر و استان به عضويت
تيمملي درآمديد؟
سليماني: من بچه زرينآباد هستم، شهر كوچكي در استان ايلام. هشت، نه هزار نفري بيشتر جمعيت ندارد، در زمان جنگ تحميلي هم چون در ارتفاعات و ميان كوهها بود بسياري از جنگزدهها در آنجا پناه گرفتند.
چطور شد به تيمملي دعوت شديد؟
تا به حال در فوتبال و رده ملي فوتباليست
اسلامي نداشتهايم.
سليماني: من چند سالي در سطح مدارس و باشگاههاي واليبال بازي ميكردم ولي در آن موقع به اين ورزش بهايي نميدادند، خبردار شدم كه در مركز استان كلاس مربيگري فوتسال برگزار ميشود، با هزار دردسر خودم را به آنجا رساندم ولي از آنجايي كه سن و سالي نداشتم از طرف مربيان در تركيب تيم قرار گرفته و پنج سالي فوتسال بازي كردم اما باز راضيام نميكرد، تا اينكه جذب فوتبال چمني شدم و در مسابقات دورهاي شركت كردم، به تهران آمدم و در تيم پيكان تست دادم و جذب شدم.
چطور شد دروازهبان شديد؟
ايرانيها هم مثل برزيليها دوست دارند
فوروارد باشند، نه دفاع و دروازهبان.
سليماني: قد من 172 سانتيمتر است، اوايل فوروارد بازي ميكردم و اتفاقا در تست هم به عنوان فوروارد انتخاب شده بودم اما در تمرينات مربيان تشخيص دادند كه به خاطر رفلكسها و استخوانبنديام براي دروازهباني مناسبترم و دروازهبان شدم!
تحصيلاتتان در چه حدي است؟
سليماني: ديپلمه هستم، همه بچههايي كه درگير اردوهاي ورزش به خصوص در سطح ملي هستند از درس جدا ميشوند، البته چون ما در مسابقات آسيايي عنوان كسب كرديم، ميتوانيم در دانشگاه آزاد تحصيل كنيم، من هم به اميد خدا قصد دارم در رشته تربيتبدني ادامه تحصيل بدهم، البته در حال حاضر من عضو تيم دانشگاه آزاد هستم.
بين مسابقه فوتبال آقايان و
خانمها از لحاظ ابعاد زمين و وقت بازي و...
چه تفاوتهايي وجود دارد؟
سليماني: هيچ تفاوتي وجود ندارد، ما هم 90 دقيقه در زمين بايد بجنگيم، حتي ابعاد دروازهها هم هيچ تفاوتي ندارد، 32 /7 طول، 44 /2 ارتفاع.
شما مسابقات ليگ برتر را دنبال ميكنيد.
سليماني: اصلا ما اين طوري عاشق فوتبال شديم، بچههاي ما همه بازيها را دنبال ميكنند، نه تنها ليگ برتر را بلكه تمام ليگهاي دنيا را.
اگر با تيمملي آقايان بازي كنيد فكر
ميكنيد چه نتيجهاي ميگيريد؟
سليماني: (ميخندد) نميگويم ميبريم ولي قول ميدهم كم گل هم نخوريم!
علي كريمي تيمتان كيست؟
سليماني: فاطمه ارژنگي، مشهدي است، كارش بينظيره، در حال حاضر بهترين توپ پخشكن ايران است.
در فوتبال بانوان مثل فوتبال آقايان
خشونت وجود دارد يا نه؟
سليماني: فوتبال يك ورزش فيزيكي است، ما هم بازيكنان خشن داريم، خودم يكي از خشنترين بازيكنان هستم! ما ورزش را به صورت حرفهاي دنبال ميكنيم، يعني بچههاي تيم مثل تيمملي آقايان روزي دو نوبت تمرين سخت و فشرده دارند و اين طور نيست كه فكر كنيد بازيكنان تيمملي فوتبال بانوان ظريف و شكنندهاند.
عكسالعمل مردم وقتي متوجه ميشوند
شمافوتباليست ملي هستيد، چگونه است؟ مثلا
در تاكسي يا اتوبوس!
سليماني: عكسالعملها متفاوت است، بعضيها باور نميكنند كه خانمها هم فوتبال بازي كنند چه برسد به بازي در حد ملي، برخي هم تشويقمان ميكنند، البته اين يك واقعيت است كه هنوز رسانهها نسبت به انعكاس اين موضوع چنان كه شايسته است، اقدام نكردهاند.
از وضعيت خانوادگيتان چيزي نگفتيد.
سليماني: شايد باورتان نشود اما ما خودمان يك تيم فوتبال هستيم، 12 خواهر و برادريم، يعني در واقع يك بازيكن هم روي نيمكت ذخيره داريم! خدا را هزار مرتبه شاكرم كه پدر و مادرم با آنكه تحصيلات آنچناني ندارند. اما در اين مورد خيلي باز فكر ميكنند و نه تنها ممانعتي نكردند بلكه وقتي فهميدند كه من به تيمملي دعوت شدهام در همه حال مشوقم بودهاند و خودم را مديون آنها ميدانم.
الگويتان در دروازهباني كيست؟
سليماني: خيلي به عابدزاده علاقه داشتم، از خارجيها هم كار پيترچك را خيلي قبول دارم.
در بازيهاي غرب آسيا تيم ما نايب
قهرمان شد، از آن بازيها بيشتر بگوييد.
سليماني: ما تجربه بازي برونمرزي نداشتيم ولي خيلي خوب كار كرديم، سوريه را 13 بر صفر شكست داديم و همه را ياد مالديو انداختيم، مقابل اردن كه ميزبان بود هم 2 بر يك شكست خورديم، البته جو ورزشگاه و از همه مهمتر ناداوري باعث شكست ما شد.
در خبرگزاريها داشتيم كه بچهها
بعد از بازي گريه كردند.
سليماني: بله! واقعا تجربه تلخي بود، ما هنوز آنقدر حرفهاي نشدهايم كه بتوانيم به راحتي شكستها را هضم كنيم، البته خيلي شكست تلخي بود بچهها همه عاشق ايران هستند و خيلي باتعصب بازي كردند، خيلي دوست داريم دوباره با آنها بازي كنيم.
آرزوي ورزشيتان چيست؟ سقف
آرزوهاي زمرد سليماني كجاست؟
سليماني: آرزو... آرزو ميكنيم تيمملي بانوان ايران به جامجهاني برود، اين نهايت آرزويم است.
نظرتان در مورد حضور بانوان در
ورزشگاهها چيست؟
سليماني: اين مسئلهاي نيست كه بشود يكي، دو روزه آن را حل كرد. ما به يك فرهنگسازي طولاني مدت در جامعه نيازمنديم. الان حضور خانمها در مسابقات ما خيلي خوب است، با تمام وجود تلاش ميكنند، تشويقمان ميكنند و... آنها ميتوانند مشوق آقايان هم باشند.
در مسابقات آسيايي برخورد
رسانههاي خارجي و همين طور بازيكنان با
شما چگونه بود؟
سليماني: براي همه جالب بود كه خانمهاي ايراني تا اين حد خوب بازي كنند، حتي نوع پوشش ما براي خيليها جالب بود، بعضي از بازيكنان سوريه و اردن علاقهمند بودند كه از لباسهايي شبيه ما استفاده كنند.
بهترين خاطره ورزشيتان؟
سليماني: وقتي به تيمملي دعوت شدم خيلي خوشحال شدم.
نقطه قوت و ضعف خودتان را در
چارچوب دروازه چه ميدانيد؟
سليماني: رفلكسهايم خوب است، اگر حمل بر خودستايي نباشد، عكسالعملها و شيرجه زدنهايم نقطه قوتم است، نقطه ضعفم را اگر نگويم، بهتر است!
بچههاي تيمملي فقط فوتبال بازي
ميكنند يا آشپزي هم بلدند، مثلا خود شما ؟
سليماني: (ميخندد) ما اصلا وقت نداريم، ولي واقعا تيم خوب و يكدستي داريم، بچهها همه هنرمندند، خودم آشپزي دوست دارم، قورمه سبزيام حرف ندارد!
شما مجرديد؟ اگر همسرتان مانع
فوتبال بازي كردنتان شود، چه كار ميكنيد؟
سليماني: من مجردم، ولي اگر همسرم بخواهد مانع شود، ترجيح ميدهم همچنان مجرد بمانم، من عاشق فوتبالم.
گفت و نوشتيم
ما، هم بازيكن متاهل داريم و هم بازيكن پانزده، شانزده ساله، شايد باورتان نشود ولي يكي از ستارههاي تيم ما متولد 1370 است.
سال گذشته ورزشكار سال ايلام شدم، اما ما واقعا از لحاظ امكانات در استان فقير هستيم، با اين حال مسئولان به من لطف داشتند.
اگر جامجهاني را ببرم آن را به پدر و مادرم تقديم ميكنم.
خيليها برايم زحمت كشيدهاند، آقاي اسدي، آقاي صفري، خانم خليلوند نايب رييس ورزش بانوان ايلام، خانم صيادي نايب رييس فوتبال استان و... اما خانم پورنادر مربي باشگاهيام خيلي حمايتم كرد و اگر تشويقهاي او نبود من الان در گوشه دوري از اين كشور بودم، نه مقابل خبرنگار مجله خانوادهسبز.
خانم ژو مربي چيني ماست، كه خانمها مظفر و صوفي هم او را همراهي ميكنند، البته خانم بدري سرپرست تيم و خانم سپنجي نايب رييس فدراسيون فوتبال بانوان همه جوره براي تيم مايه ميگذارند و در حد وسع و بودجه موجود تلاششان را ميكنند. تلاش، آينده انسانها را ميسازد، من هيچ وقت فكر نميكردم بتوانم به اين سرعت به سطح ملي برسم، اما مربيان تيمملي كساني كه تلاش كنند را در هر كجا كه باشند كشف ميكنند، در واقع تلاش خود آن افراد موجب ميشود كه كشف شوند، ما در تيمملي چهرههايي از اين دست زياد داريم.
دنياي خيلي كوچكي است، مجله شما به شهر ما هم ميآيد و اتفاقا بسيار هم پرخواننده است، هميشه مصاحبههايي با ورزشكاران مرد در آن خوانده بودم اما راستش را بخواهيد هيچ وقت تصور نميكردم كه با من مصاحبه داشته باشيد... از لطف شما ممنونم، مجله خانوادهسبز ميتواند مشوق بانوان در امر ورزش اشد.
منبع: مجله خانواده سبز