كودكي رابرت دنيرو
رابرت دنيرو در هفدهم آگوست 1943 در(نيويورك) به دنيا آمد. پدر و مادرش هنرمندبودند. پدرش (روبرت) شاعر و مجسمهساز ونقاش بود و مادرش (ويرجينا آدميرال) نيز يكنقاش بود. والدين رابرت اصليت ايتالياييداشتند. اما براي زندگي بهتر به نيويورك مهاجرتكرده بودند. رابرت جثه كوچك و ضعيف و پوستبسيار سفيدي داشت. لذا او را بابيميلك(شيربرنج) لقب دادند.
رابرت دوساله بود كه والدينش از هم جداشدند و او مانند توپ فوتبال مدتي را به سويمادر و مدتي نزد پذر پرتاب ميشد. همين افتمحبت و تغيير دگرگوني در زندگي رابرت كوچكسبب شد كه او به بچهاي خجالتي و منزوي تبديلشود. مدتها گوشهاي از اتاق مينشست و بااسباببازي شكستهاي خود را سرگرم ميكرد.همچنين علاقه زيادي به فيلم و تئاتر داشت.رابرت 6 ساله زماني كه به مدرسه رفت هميشه ازدوستان و همكلاسيهايش دوري ميجست. يكياز معلمين او متوجه حالات و روحيات وي شد وبراي اين كه رابرت اعتماد به نفس پيدا كند و واردجمع دوستانش شود او را وادار كرد تا درتئاترهاي نمايشي مدرسه ايفاي نقش داشته باشد،همين مساله خجالت او را كاهش داد.
در 10 سالگي اولين نقشش را در تئاتري درنقش شير در تئاتر (جادوگر اونر)بازي كرد. دردوران نوجواني به يك گروه خياباني پيوست ودر 16 سالگي بازي در نمايش (خرس) اثر(چخوف) او را با دنياي بازيگري بيشتر آشنا كرد.پس از اين كه اولين چك دستمزدش را به عنوانبازيگري دريافت كرد تصميم جدي خود را برايآيندهاش گرفت و وارد عرصه تئاتر و سينما شد.
ورود به عرصه بازيگري
رابرت دنيرو; او بهترين هاليوودي سينمايحاضر است
(رابرت دنيرو) به نظر اكثر منتقدان سينما يكياز قويترين هنرپيشههاي سينماي دنيا ميباشد.
او به عنوان برجستهترين بازيگران زمان خودشناخته شده است. (رابرت دنيرو) با بازي در فيلم(پدرخوانده2)، به شهرتي مضاعف رسيد. او ازهنرپيشگان پركار هاليوودي به شمار ميرود،همچنين او دومين بازيگري است كه به خاطرايفاي نقش (ويتو كورلئون) برنده جايزه اسكارشد. نفر اول (مارلون براندو) بود كه براي ايفايهمين نقش جايزه اسكار را از آن خود كرد.ميخواهيم اشارهاي به زندگي وي داشته باشيم،بازيگري كه در نقشهاي جدي و كمدي چنانايفاي نقش ميكند كه همه از او به نيكي يادميكنند.
كودكي رابرت دنيرو
رابرت دنيرو در هفدهم آگوست 1943 در(نيويورك) به دنيا آمد. پدر و مادرش هنرمندبودند. پدرش (روبرت) شاعر و مجسمهساز ونقاش بود و مادرش (ويرجينا آدميرال) نيز يكنقاش بود. والدين رابرت اصليت ايتالياييداشتند. اما براي زندگي بهتر به نيويورك مهاجرتكرده بودند. رابرت جثه كوچك و ضعيف و پوستبسيار سفيدي داشت. لذا او را بابيميلك(شيربرنج) لقب دادند.
رابرت دوساله بود كه والدينش از هم جداشدند و او مانند توپ فوتبال مدتي را به سويمادر و مدتي نزد پذر پرتاب ميشد. همين افتمحبت و تغيير دگرگوني در زندگي رابرت كوچكسبب شد كه او به بچهاي خجالتي و منزوي تبديلشود. مدتها گوشهاي از اتاق مينشست و بااسباببازي شكستهاي خود را سرگرم ميكرد.همچنين علاقه زيادي به فيلم و تئاتر داشت.رابرت 6 ساله زماني كه به مدرسه رفت هميشه ازدوستان و همكلاسيهايش دوري ميجست. يكياز معلمين او متوجه حالات و روحيات وي شد وبراي اين كه رابرت اعتماد به نفس پيدا كند و واردجمع دوستانش شود او را وادار كرد تا درتئاترهاي نمايشي مدرسه ايفاي نقش داشته باشد،همين مساله خجالت او را كاهش داد.
در 10 سالگي اولين نقشش را در تئاتري درنقش شير در تئاتر (جادوگر اونر)بازي كرد. دردوران نوجواني به يك گروه خياباني پيوست ودر 16 سالگي بازي در نمايش (خرس) اثر(چخوف) او را با دنياي بازيگري بيشتر آشنا كرد.پس از اين كه اولين چك دستمزدش را به عنوانبازيگري دريافت كرد تصميم جدي خود را برايآيندهاش گرفت و وارد عرصه تئاتر و سينما شد.
ورود به عرصه بازيگري
او احساس ميكرد براي بازيگري نياز بهآموزش دارد. لذا در هنرستان (استلاآدلر) وهمچنين در كارگاه هنري آمريكايي آموزشبازيگري ديد. به اين ترتيب كار حرفهاي خود رادر زمينه بازيگري به طور نامنظم در برادوي و چندتبليغ تجاري براي تلويزيون آغاز كرد.
اولين نقش او در يك فيلم سينمايي، به سال1965 با بازي در فيلم (سه اتاق در منهتن) بودكه به عنوان سياهي لشگر و مشتري رستوران دريكي ازسكانسها ظاهر شد. در همان سال به اوپيشنهاد بازي در يك نقش كوچك در فيلم(مهماني عروسي) شد. آشنايي او با يكي ازدستياران (برايان ديپالما). براي او شانسي بودكه توانست نقش اصلي در فيلم (تبريك) محصول1968 را در دست بگيرد. اما فيلمهايي كه او درآن ايفاي نقش ميكرد، فيلمهاي موفقي نبود و باشكست همراه بود. اما (بابيميلك) نااميد نشد وبه ايفاي نقشهاي ارزان مشغول شد تا سرانجامتوانست با بازي در فيلم (طبل را آهسته به صدادربياور) به شهرت نسبي برسد.
او با بازي درفيلم (كوچه كثيف) در سال1973 جايزه بهترين بازيگر نقش مكمل را از آنخود كرد.
موفقيت بزرگ بعدي دنيرو هنگامي بود كه(فرانسيس فورد كاپولا) او را براي نقش(دونكولئونه) جوان در فيلم (پدرخوانده 2) بهسال 1974 انتخاب كرد كه او جايزه آكادمياسكار را براي بهترين بازيگر نقش دوم دريافتكرد.
سپس به او پيشنهاد نقش (يك رانندهتاكسي)شد. لذا او روزهاي متمادي در تاكسيهاينيويورك مينشست و رفتار رانندگان تاكسي راتماشا ميكرد و پس از بازي در فيلم(رانندهتاكسي) در سال 1976 جايزه بهترينبازيگر را به خود اختصاص داد. كار بعدي او(نيويورك نيويورك) به سال 1977 بود. رابرتدر سال 1976 در فيلم 1900 شركت كرد. اينفيلم به زبان ايتاليايي و محصول مشترك سه كشورفرانسه، ايتاليا و آلمان بود.
در سال 1978رابرت دنيرو با اجراي نقش(مايكل ورانسكي) در فيلم (شكارچي گوزن)يكي ديگر از بازيهاي عالي خود را ارائه داد.فيلم (گاو خشمگين) در سال 1980 نيز با استقبالمردم روبرو شد او در اين فيلم مجبور شد كه 28كيلو به وزن خود بيفزايد. (كازينو) محصول1995، (زورباي يوناني) نيز يكي از مهمترينآثار وي در كارنامه هنري اش ميباشد.
رابرت دنيرو درطول دوران بازيگريچهرههاي بسيار متفاوتي را ارائه كرده است كه بهرغم شباهتهاي ساختاري بسياري از آنها نقشآفريني دنيرو در آنها كاملا متفاوت بوده است. اودر نقش آدمكش، مشتزن، كمدين، رانندهتاكسي، گانگستر، مافيا، پليس و...ظاهر شده استكه از او بازيگري قوي ساخته است. او در فيلم(ماموريت) به سال 1986 دو شخصيت كاملامتفاوت را ارائه داد كه كاملا با هم در تضاد بودندولي انتقال از يكي به ديگري چنان ظريف وبينقص از سوي او انجام شد كه تماشاگر به سختيمتوجه اين تغيير ميشود.
حضور در فيلمهاي كمدي
دنيرو با حضور در چند فيلم كمدي در كنارهنرپيشگان صاحب سبك مانند ادي مورفي،علاوه بر ايفاي نقش كمدي به ارائه نقشهايجدي هم تسلط دارد. بازي دنيرو بسيار روان وساده و در عين حال قوي است. در بازي او كمترميتوان جوشش احساسات را ديد. او در بسيارياز فيلمهايش با حركاتي ساده و معمولي بهترينشخصيت را نشان ميدهد و تماشاگران را به آنشخصيت و نقش نزديك ميكند و تمامي روحياتخود را به تماشاگر نشان ميدهد. اين سادگي درارائه نقش باعث شده كه بسياري از تماشاگران اورا بهترين بازيگر عصر حاضر هاليوود بشناسند.
به تازگي نيز از سوي وزارت فرهنگ ايتاليا او بهعنوان شهروند افتخاري ايتاليا معرفي شده است.چرا كه پدرش ايتالياييتبار است.
زبان ايتاليايي
رابرت دنيرو به خاطر بازي در فيلم(پدرخوانده 2) مجبور به يادگيري زبان سيسيليو ايتاليايي شد و اكنون به راحتي به زبان ايتالياييصحبت ميكند.
زندگي شخصي رابرت دنيرو
رابرت در سال 1976، با (ديان آبوت)ازدواج كرد و ثمره اين ازدواج يك پسر به نام(رافائل) بود. اما در سال 1988 اين ازدواج بهطلاق منجر شد. گرچه رابرت دختر(ديان)،(درينا) كه از ازدواج اولش بود را بهفرزند خواندگي پذيرفت.
رافائل پسر رابرت نيز بازيگر است. او دراستوديوي بازيگري (استلا آدلر) آموزش ديدهاست. دنيرو در سال 1998 با (گريس) هنرپيشههاليوود ازدواج كرد و صاحب فرزندي به نام(اليوت) شد.
رابرت دنيرو در نيويورك چندين رستورانخريداري كرده است. همچنين در غرب هاليوودو (سانفرانسيسكو) با مشاركت (فرانسيس فوردكاپولا) كارگردان فيلمهاي پدرخوانده، به افتتاحرستورانهاي زنجيرهاي (لايكا) و (نوبا) اقدامكرده است.
رابرت دنيرو مرد مهربان و دست و دلبازياست او براي كودكان فقير آفريقايي تاكنونچندين جشنواره هنري برپا كرده و عايدي آن رابه نفع كودكان آفريقايي خرج كرده است.
براي مثال او چندي پيش اقدام به فروشروبانهاي سبزرنگي كرد كه خودش نيز يكي ازروبانها را به يقهاش زده بود و درآمد حاصله ازفروش روبانها صرف دارو و درمان كودكانايذي در افريقا شد.
هاليوود از نظر رابرت دنيرو
نظر او درباره هاليوود چنين است: به نظر منهاليوود شبيه يك طايفه است و بازيگران نيز مثلاهالي اين طايفه هستند. واقعيت اين است كه آنهابه دنبال يك تكيهگاه ميباشند. من سالها درميان هاليووديها بودهام و احساس ميكنمبسياري از بازيگران در هاليوود دچار غرور بيجاشدهاند. اميدوارم هيچگاه مغرور نشوم. دنيرو درگفتگوي اخير خود با People ميگويد: (هيچوقت مانند بازيگران تازه به دوران رسيدهنبودهام كه خودم را به عنوان يك شخصيدلفريب جلوه دهم.) او همچنين ميگويد: (بهتمام دنيا سفر كردهام، اما هيچ جا نيويوركنيست.) گفتني است كه رابرت دنيرو بابت هر بازيبيش از 20 ميليون دلار دستمزد ميگيرد. برايمثال با بازي در فيلم (آن را تحليل كن) در سال2002 حدود 22 ميليون دلار دستمزد دريافتكرده است.
او اكنون يك استوديو به نام (تربيكا) داير كردهو به توليد فيلم ميپردازد. رابرت دنيرو يكي ازثروتمندترين بازيگران و در عين حالمتواضعترين افراد در هاليوود ميباشد.
منبع: مجله خانواده سبز
«مليزا ماتيسون» هم بعد از 18 سال زندگيمشترك با «هريسون فورد» به خاطر وارد شدنمرد ديگري در زندگيش همسرش را رها كرد و72 ميليون يورو هم از اين بابت به جيب زد. 
يك مقدمه طولاني
عكس رويجلد زودتر گرفته ميشد تا مجله به خاطر شمارگانبالا و زمان چاپ حداكثر تا هشتم اسفند ماه بهچاپخانه برود، اين هم از مشكلات تيراژ بالاست...بگذريم... تلفن بازيها شروع شد، هنرمندانمشكلي نداشتند، اما ميگفتند با توجه به كار زياد وحاضر بودن سر صحنه فيلمبرداري بهتر است كهساعت گفتگو و تهيه گزارش بعد از ظهر باشد، خبخيالمان راحت شده بود كه به قول معروف همهچيز OK بود، اما يادمان آمد كهاي بابا... تيم مليدر اردوي شبانهروزي است، حالا بايد چه كاركنيم، تلفنهاي همراه سه بازيكن مورد نظر ياخاموش بود يا پاسخ نميدادند، ما هم كهنميتوانستيم بازيكنان را از اردو خارج كنيم، تازهاگر بخواهيم هم خارج كنيم، آنان بعد از ظهرهاتمرين دارند... اين شد كه به همراه پژمان با دلهرهفراوان شنبه شب 29 بهمن ماه راهي هتلآزادي، محل اردوي تيم ملي شديم، چرا كه بايدبه سردبير براي تهيه گزارش ويژه نوروزي پاسخقانع كنندهاي ميداديم، زماني كه راهي اردوشديم، برانكو در لابي هتل نشسته بود، تيم ملي درشرايط سخت اردويي به سر ميبرد و قوانين برآن حكمفرما بود، البته شانس با ما يار بود كهبرخلاف خيلي از مطبوعاتيها ارتباطمان بافدراسيون فوتبال و شخص برانكو كه خيليهادوست ندارند او سرمربي تيم ملي باشد، خوببود، برانكو ابتدا مخالفت كرد، از اين رو از رضاچلنگر خواستيم كه ميانجيگري كند و او همنهايت سعياش را كرد كه ما دوشنبه صبح، فقطدوشنبه صبح به مدت نيم ساعت وقت بچهها رابگيريم...اما پژمان ميگفت: خوب هنرمندان راچيكار كنيم، آنها كه بعدازظهر آمادهاند... و بارديگر دلهره به سراغمان آمد، پژمان ميگفت: قلبمدرد گرفته است و من گفتم، به هرحال كار بزرگ،تلاش زيادي هم ميخواهد... در همين زمان بودكه كاپيتان دايي به لابي هتل آمد، با او صحبتكرديم كه اجازه برانكو را گرفتيم كه در يكي ازاتاقهاي هتل آزادي سفره هفت سين بچينيم ودايي مثل هميشه لطف خود را به ما نشان داد وگفت من آمادهام، دقايقي بعد هم كاظميان وجباري آمادگي خود را اعلام كردند...
مهنازافشار... پس از چند زنگ گوشي را برداشت وگفتيم كه تنها دوشنبه صبح فرصت داريم كه گفتشرمنده... كاري برايم پيش آمده، من فردا غروببايد(دبي) بروم، چارهاي هم ندارم ...پس، ازهفت سين ما، تنها پنج سين ما حاضر بودند وچارهاي هم نبود... فرصت براي هماهنگي با ديگرهنرمندان هم كم بود...
لحظاتي بعد رضا گلزار و فرزاد حسني درمحوطه هتل با ديگر بازيكنان ملي پوش سلام واحوالپرسي كردند. براي آنان حضور در اردويتيم ملي جالب بود، به خصوص اين كه لحظاتيبعد برانكو و رضا چلنگر هم در لابي هتل حضور بههم رساندند و اين 
بازيهايجامجهاني 2006، بعد از 13 سال با تيم مليخداحافظي ميكنم... 
آرزوهايي دارم، چرا كه انسان وزندگي بدون آرزو، معني ندارد. من سعي ميكنمدر زمينه كاري نقصهاي خود را برطرف و درزمينه اجرا بهتر عمل كنم. زماني كه از فرزادپرسيديم، در سالهاي اخير چرا سنتهايايراني كمرنگ شده است، ميگويد:(به اينخاطر كه درگيري مردم زياد شده است، مردمبيشتر به فروعات زندگي توجه ميكنند و به اصولكمتر بها ميدهند). 
خانواده سبز: سال 1384 براي شما چگونهسالي بود و چگونه گذشت؟ 
(رابرت دنيرو) به نظر اكثر منتقدان سينما يكياز قويترين هنرپيشههاي سينماي دنيا ميباشد.